Aarde(n)
“Zeven maal om de aarde te gaan,
als het zou moeten op handen en voeten;
zeven maal, om die ene te groeten
die daar lachend te wachten zou staan.
Zeven maal om de aarde te gaan.”
Inkijkje in mijn creatieproces:
Door een workshop van een collega was ik bezig het thema loslaten. In alle drukte en chaos kiezen om dingen weg te gooien, los te laten en vervolgens stilstaan bij wat je hebt en daar dankbaar voor zijn.
Ik begon met het aanbrengen van voor mij voedende kleuren op een eerder gemaakt doek waar ik niet tevreden over was. Ik ging erin plakken, stempelen, tekenen, kortom lekker mixedmedia bezig zijn. Vasthouden waar je dankbaar voor bent, dat symboliseerde ik door mijn handen op het werk om te trekken. Aandacht richten, aarden. Door het woord “aarden” dacht ik aan het mij zeer dierbare gedicht van Ida Gerhardt, waarvan ik hierboven de eerste strofe heb geciteerd. Toen mijn allerliefste oom Anton veel te vroeg overleed 23 jaar geleden, putten mijn tante en ik veel troost uit het gedicht. Voor mij staat het gedicht symbool voor de grote liefde tussen mijn oom en tante.
En dus ging ik met mijn blote voeten op het doek staan en trok ze om. Daarna ging over de mooie kleuren, mijn plaksels en stempels een laag indigoblauw. Niet zomaar, want dat is een kleur die bij mij past. Een krachtkleur voor mij. Een kleur van bezinning, terugblik, ideeën krijgen op basis van gevoel. Kunnen mijmeren en filosoferen.
Nu is de verf gedroogd en wilde ik verder werken aan het schilderij. Ik hing het even aan de muur in mijn atelier en keek. En keek. En dacht nee. Ik weet niet wat ik er nog aan wil doen. En dus wacht ik. Want er is tijd, niets dan tijd (om met de woorden van een ander door mij geliefde dichter te spreken: Vasalis).